terrein
zelfstandig naamwoord /tɛ'rɛin/Betekenis
- een stuk grond van enige omvang
- een onderwerp waarmee men zich bezighoudt
Hoe spreek je terrein uit?
/tɛˈrɛin/
Terrein bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| t | tak |
| ɛ | bed |
| r | rood |
| ɛi | trein |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- invloedssfeer, afzetgebied figuratively
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| terreinen | meervoud |
| terreintje | verkleinwoord, enkelvoud |
| terreintjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘stuk grond’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1809
Woordfamilie van terrein
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| terreinen | meervoud | terrein |
| terreintje | verkleinwoord | terrein |
| terreintjes | verkleinwoord meervoud | terrein |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van terrein zijn vastgelegd.