zijn

Betekenis

1. bestaan, existeren
2. (meestal gevolgd door niet meer): leven
3. zich bevinden, ergens aanwezig zijn
4. drukt de feitelijke toestand, hoedanigheid of wenselijkheid van iets uit
5. (gevolgd door zelfstandignaamwoordgroep): gelijk zijn aan:
6. (gevolgd door zelfstandignaamwoordgroep): tot de groep behoren van
7. (gevolgd door adjectief): de eigenschap hebben:
8. ~ te drukt een soort van verplichting uit, of iets dat noodzakelijk is of voor de hand ligt
9. ~ te drukt een mogelijkheid uit
10. werkwoord
11. van de lijdende vorm
12. het bestaan

werkwoord

1. : bestaan, existeren ergative
2. : leven ergative
3. : zich bevinden, ergens aanwezig zijn ergative
4. : drukt de feitelijke toestand, hoedanigheid of wenselijkheid van iets uit ergative, impersonal
5. : gelijk zijn aan: copulative
6. : tot de groep behoren van copulative
7. : de eigenschap hebben: copulative
8. : ~ + voltooid deelwoord: hulpwerkwoord van de voltooide tijd van een ergatief werkwoord auxiliary
9. : ~ + voltooid deelwoord: hulpwerkwoord van de voltooide tijd van de lijdende vorm auxiliary

Vervoeging van zijn

zijnhele werkwoord — geweestvoltooid deelwoord

zelfstandig naamwoord — neuter

1. gegeven dat iets of iemand bestaat

bezittelijk voornaamwoord — possessive

1. derde persoon enkelvoud, mannelijk of onzijdig

Verbuiging en vervoeging (bezittelijk voornaamwoord)

Woordfamilie van zijn

Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van zijn zijn vastgelegd.

Afleidingen en samenstellingen

• welzijn
• zijnsleer

Verwante woorden

• wezen
• wezenlijkheid