plein
zelfstandig naamwoord plɛinBetekenis
- open, onbebouwde, maar aangelegde plaats, vaak te midden van bouwwerken
- vol; niet leeg.
Hoe spreek je plein uit?
/plɛin/
Plein bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| l | land |
| ɛi | trein |
| n | nek |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| pleinen | meervoud |
| pleintje | verkleinwoord, enkelvoud |
| pleintjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
van Oudfrans plain "vlakte", in de betekenis van ‘open ruimte’ voor het eerst aangetroffen in 1285
Woordfamilie van plein
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| pleinen | meervoud | plein |
| pleintje | verkleinwoord | plein |
| pleintjes | verkleinwoord meervoud | plein |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van plein zijn vastgelegd.