pedant
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord pəˈdɑntBetekenis
- iemand die tot taak heeft kinderen te onderwijzen en op te voeden
- iemand die zichzelf beter en wijzer vindt dan andere mensen
- naar eigen opvatting beter en wijzer dan andere mensen
- schoolmeesterachtig
Hoe spreek je pedant uit?
/pəˈdɑnt/
Pedant bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| ə | de |
| d | dak |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| pedanten | meervoud |
| pedantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| pedantjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘verwaand’ voor het eerst aangetroffen in 1723
Woordfamilie van pedant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| pedante | woordvorm | pedant |
| pedanten | meervoud | pedant |
| pedanter | woordvorm | pedant |
| pedantere | woordvorm | pedant |
| pedanters | woordvorm | pedant |
| pedantje | verkleinwoord | pedant |
| pedantjes | verkleinwoord meervoud | pedant |
| pedants | woordvorm | pedant |
| pedantst | woordvorm | pedant |
| pedantste | woordvorm | pedant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van pedant zijn vastgelegd.