dominant
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌdomiˈnɑntBetekenis
- overheersend
- hoofdtoon, de toon of een akkoord op de vijfde trede van een toonladder
- overheersende erfelijke factor
- overheersend.
- de werking van andere factoren onderdrukkend
Hoe spreek je dominant uit?
/ˌdomiˈnɑnt/
Dominant bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| o | boot |
| m | maan |
| i | riet |
| n | nek |
| ɑ | bad |
| t | tak |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dominanten | meervoud |
| dominantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| dominantjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘overheersend’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van dominant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dominante | woordvorm | dominant |
| dominanten | meervoud | dominant |
| dominanter | woordvorm | dominant |
| dominantere | woordvorm | dominant |
| dominanters | woordvorm | dominant |
| dominantje | verkleinwoord | dominant |
| dominantjes | verkleinwoord meervoud | dominant |
| dominants | woordvorm | dominant |
| dominantst | woordvorm | dominant |
| dominantste | woordvorm | dominant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dominant zijn vastgelegd.