protestant
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌprotəsˈtɑntBetekenis
- (christelijk) christen die is aangesloten bij het protestantisme
- volgens een bepaalde richting van het christendom
- protestants
Hoe spreek je protestant uit?
/ˌprotəsˈtɑnt/
Protestant bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| r | rood |
| o | boot |
| t | tak |
| ə | de |
| s | sok |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- christen die is aangesloten bij het protestantisme
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| protestanten | meervoud |
| protestantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| protestantjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
via Duits Protestant van Latijn protestans ww , "iemand die publiekelijk verklaart, getuigt, protesteert", in de betekenis van ‘hervormd’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1579, op te vatten als Naamwoord van handeling van protesteren met het achtervoegsel -ant
Woordfamilie van protestant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| protestante | woordvorm | protestant |
| protestanten | meervoud | protestant |
| protestanter | woordvorm | protestant |
| protestantere | woordvorm | protestant |
| protestanters | woordvorm | protestant |
| protestantje | verkleinwoord | protestant |
| protestantjes | verkleinwoord meervoud | protestant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van protestant zijn vastgelegd.