courant
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord kuˈrɑntBetekenis
- klassiek massamedium, gedrukt op papier en gericht op het verspreiden van nieuws (die meestal dagelijks verschijnt)
- wat gebruikelijk (in omloop) is
- achtergevoegd: lopend
- gangbaar
Hoe spreek je courant uit?
/kuˈrɑnt/
Courant bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| u | boek |
| r | rood |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| couranten | meervoud |
| courantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| courantjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘gangbaar’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1554
Woordfamilie van courant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| courante | woordvorm | courant |
| couranten | meervoud | courant |
| couranter | woordvorm | courant |
| courantere | woordvorm | courant |
| couranters | woordvorm | courant |
| courantje | verkleinwoord | courant |
| courantjes | verkleinwoord meervoud | courant |
| courants | woordvorm | courant |
| courantst | woordvorm | courant |
| courantste | woordvorm | courant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van courant zijn vastgelegd.