intrigant
zelfstandig naamwoord ɪntri'ɣɑntBetekenis
- iemand die intrigeert (op slinkse wijze te werk gaat om zijn doel te bereiken)
Hoe spreek je intrigant uit?
/ɪntriˈxɑnt/
Intrigant bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɪ | pit |
| n | nek |
| t | tak |
| r | rood |
| i | riet |
| x | acht |
| ɑ | bad |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| intriganten | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Italiaans, in de betekenis van ‘arglistig mens’ voor het eerst aangetroffen in 1795
Woordfamilie van intrigant
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| intriganten | meervoud | intrigant |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van intrigant zijn vastgelegd.