classicus
zelfstandig naamwoord ˈklɑsiˌkʏsBetekenis
- een beoefenaar van de klassieke talen
Hoe spreek je classicus uit?
/ˈklɑsiˌkʏs/
Classicus bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| l | land |
| ɑ | bad |
| s | sok |
| i | riet |
| ʏ | put |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| classici | meervoud |
| classicusje | verkleinwoord, enkelvoud |
| classicusjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
net als klassiek afgeleid via Frans classique van Latijn classis met het achtervoegsel -icus
Woordfamilie van classicus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| classici | meervoud | classicus |
| classicusje | verkleinwoord | classicus |
| classicusjes | verkleinwoord meervoud | classicus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van classicus zijn vastgelegd.