ironicus
zelfstandig naamwoord iˈroniˌkʏsBetekenis
- iemand die zich spottend uitlaat over andere personen of zaken
Hoe spreek je ironicus uit?
/iˈroniˌkʏs/
Ironicus bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| i | riet |
| r | rood |
| o | boot |
| n | nek |
| k | kat |
| ʏ | put |
| s | sok |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ironici | meervoud |
Herkomst
afleiding van ironie met het achtervoegsel -icus
Woordfamilie van ironicus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ironici | meervoud | ironicus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ironicus zijn vastgelegd.