classica
zelfstandig naamwoord ˈklɑsiˌkaBetekenis
- een beoefenaarster van de klassieke talen
Hoe spreek je classica uit?
/ˈklɑsiˌka/
Classica bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| l | land |
| ɑ | bad |
| s | sok |
| i | riet |
| a | maan |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| classica's | meervoud |
| classicaatje | verkleinwoord, enkelvoud |
| classicaatjes | verkleinwoord, meervoud |
| classicae | meervoud |
Herkomst
Afgeleid van classicus met het achtervoegsel -a
Woordfamilie van classica
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| classica's | meervoud | classica |
| classicaatje | verkleinwoord | classica |
| classicaatjes | verkleinwoord meervoud | classica |
| classicae | meervoud | classica |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van classica zijn vastgelegd.