medicus
zelfstandig naamwoord ˈmediˌkʏsBetekenis
- een persoon die gerechtigd is de geneeskunde te beoefenen, een arts, dokter, geneesheer, geneeskundige
- arts
- dokter
Hoe spreek je medicus uit?
/ˈmediˌkʏs/
Medicus bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| e | veel |
| d | dak |
| i | riet |
| k | kat |
| ʏ | put |
| s | sok |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| medici | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘arts’ voor het eerst aangetroffen in 1440
Woordfamilie van medicus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| medici | meervoud | medicus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van medicus zijn vastgelegd.