kunsthistoricus
zelfstandig naamwoord ˈkʏnsthɪsˌtoriˌkʏsBetekenis
- iemand die kunstgeschiedenis heeft gestudeerd
- Vaak is de gids van een culturele reis een '.
Hoe spreek je kunsthistoricus uit?
/ˈkʏnsthɪsˌtoriˌkʏs/
Kunsthistoricus bestaat uit vijf lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ʏ | put |
| n | nek |
| s | sok |
| t | tak |
| h | hoed |
| ɪ | pit |
| o | boot |
| r | rood |
| i | riet |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
zelfstandig naamwoord — masculine
- Vaak is de gids van een culturele reis een kunsthistoricus.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kunsthistorici | meervoud |
Herkomst
samenstelling van kunst en historicus
Woordfamilie van kunsthistoricus
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kunsthistorici | meervoud | kunsthistoricus |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kunsthistoricus zijn vastgelegd.