ironie
zelfstandig naamwoord /ɪroˈniː/Betekenis
- vorm van spot waarbij men het tegendeel zegt van wat men bedoelen|bedoelt
- ironisch
Hoe spreek je ironie uit?
/ɪroˈni/
Ironie bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɪ | pit |
| r | rood |
| o | boot |
| n | nek |
| i | riet |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord
- vorm van spot waarbij je het tegendeel zegt van wat je bedoelt
- spottende uitlating waarbij je het tegendeel zegt van wat je bedoelt
- situatie die als je erover nadenkt het tegendeel laat zien van wat betoogd werd figuratively
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| [2], [3] ironieën | meervoud |
Herkomst
via Frans ironie en Latijn ironia van Oudgrieks εἰρωνειᾶ (eirooneia) "geveinsde onwetendheid", in de betekenis van ‘lichte spot’ aangetroffen vanaf 1650
Woordfamilie van ironie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ironieën | meervoud | ironie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van ironie zijn vastgelegd.