dissident
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌdɪsiˈdɛntBetekenis
- andersdenkende binnen dezelfde partij of dezelfde godsdienst
- afvallige, ketter
- andersdenkend binnen dezelfde politieke partij of binnen dezelfde godsdienst
Hoe spreek je dissident uit?
/ˌdɪsiˈdɛnt/
Dissident bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| i | riet |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| t | tak |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dissidenten | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘andersdenkende’ voor het eerst aangetroffen in 1824
Woordfamilie van dissident
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dissidenten | meervoud | dissident |
| dissidenter | woordvorm | dissident |
| dissidentere | woordvorm | dissident |
| dissidenters | woordvorm | dissident |
| dissidents | woordvorm | dissident |
| dissidentst | woordvorm | dissident |
| dissidentste | woordvorm | dissident |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dissident zijn vastgelegd.