decadent
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌdekaˈdɛntBetekenis
- kunstenaar wiens werk verschijnselen van een tijdperk van verval vertoont
- ontaard, verworden, verval
- zeer verfijnd, maar innerlijk krachteloos
- duur maar smakeloos
Hoe spreek je decadent uit?
/ˌdekaˈdɛnt/
Decadent bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| e | veel |
| k | kat |
| a | maan |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| t | tak |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| decadenten | meervoud |
bijvoeglijk naamwoord
- ontaard, verworden, in verval
Herkomst
van Frans décadent bn ‘in verval’, in de betekenis van ‘ontaard’ aangetroffen vanaf 1929
Woordfamilie van decadent
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| decadente | woordvorm | decadent |
| decadenten | meervoud | decadent |
| decadenter | woordvorm | decadent |
| decadentere | woordvorm | decadent |
| decadenters | woordvorm | decadent |
| decadents | woordvorm | decadent |
| decadentst | woordvorm | decadent |
| decadentste | woordvorm | decadent |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van decadent zijn vastgelegd.