complement
zelfstandig naamwoord kɔmplə'mɛntBetekenis
- aanvulling (ook )
- noodzakelijke aanvulling op het gezegde (voorwerp of naamwoordelijk deel van het gezegde|naamwoordelijk deel)
- die hoek die toegevoegd aan de gegeven hoek een rechte hoek maakt
- getalsrepresentaties gebruikt in computers te weten w:2-complement|2-complement (two's complement) en w:1-complement|1-complement (one's complement)
Hoe spreek je complement uit?
/kɔmpləˈmɛnt/
Complement bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| m | maan |
| p | pak |
| l | land |
| ə | de |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- noodzakelijke aanvulling op het gezegde (voorwerp of naamwoordelijk deel)
- getalsrepresentaties gebruikt in computers te weten 2-complement (two's complement) en 1-complement (one's complement)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| complementen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘aanvulling’ voor het eerst aangetroffen in 1614
Woordfamilie van complement
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| complementen | meervoud | complement |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van complement zijn vastgelegd.