cartesiaan
zelfstandig naamwoord ˌkɑrtesiˈjanBetekenis
- (eponiem) een volgeling van Descartes.
Hoe spreek je cartesiaan uit?
/ˌkɑrtesiˈjan/
Cartesiaan bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de vierde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɑ | bad |
| r | rood |
| t | tak |
| e | veel |
| s | sok |
| i | riet |
| j | ja |
| a | maan |
| n | nek |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- iemand die de opvattingen van Descartes huldigt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| cartesiaantje | verkleinwoord, enkelvoud |
| cartesiaantjes | verkleinwoord, meervoud |
| cartesianen | meervoud |
Herkomst
eponiem, afgeleid met het achtervoegsel -iaan van de gelatiniseerde vorm Cartesius voor de naam van de 17e-eeuwse Franse filosoof en wiskundige R. Descartes , geschreven met een kleine letter volgens spellingregel 16.C
Woordfamilie van cartesiaan
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| cartesiaantje | verkleinwoord | cartesiaan |
| cartesiaantjes | verkleinwoord meervoud | cartesiaan |
| cartesianen | meervoud | cartesiaan |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van cartesiaan zijn vastgelegd.