objectief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord, bijwoord ˌɔpjɛkˈtifBetekenis
- de lens (of het lenzenstelsel) van een optisch instrument (bijvoorbeeld een microscoop of verrekijker) die zich het dichtst bij het te bekijken voorwerp ('object') bevindt
- waarneembaar.
- niet beïnvloeden|beïnvloed door persoonlijke meningen, belangen of ideeën
- op een onpartijdige, neutrale wijze; zich aan de feiten houdend
Hoe spreek je objectief uit?
/ˌɔpjɛkˈtif/
Objectief bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| ɔ | bot |
| p | pak |
| j | ja |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| t | tak |
| i | riet |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- doelwit, oogmerk
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| objectiefje | verkleinwoord, enkelvoud |
| objectiefjes | verkleinwoord, meervoud |
| objectieven | meervoud |
bijvoeglijk naamwoord
- niet beïnvloed door persoonlijke meningen, belangen of ideeën
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘zich bepalend tot de feiten’ voor het eerst aangetroffen in 1847
Woordfamilie van objectief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| objectiefje | verkleinwoord | objectief |
| objectiefjes | verkleinwoord meervoud | objectief |
| objectiefs | woordvorm | objectief |
| objectiefst | woordvorm | objectief |
| objectiefste | woordvorm | objectief |
| objectieve | woordvorm | objectief |
| objectieven | meervoud | objectief |
| objectiever | woordvorm | objectief |
| objectievere | woordvorm | objectief |
| objectievers | woordvorm | objectief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van objectief zijn vastgelegd.