directief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌdirɛkˈtifBetekenis
- een naamval die de richting waarin de handeling voert weergeeft
- een dwingende opdracht gewoonlijk van een overheid, richtlijn
- sturend
Hoe spreek je directief uit?
/ˌdirɛkˈtif/
Directief bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| i | riet |
| r | rood |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| t | tak |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| directieven | meervoud |
Herkomst
afgeleid van directie met het achtervoegsel -ief
Woordfamilie van directief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| directiefs | woordvorm | directief |
| directiefst | woordvorm | directief |
| directiefste | woordvorm | directief |
| directieve | woordvorm | directief |
| directieven | meervoud | directief |
| directiever | woordvorm | directief |
| directievere | woordvorm | directief |
| directievers | woordvorm | directief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van directief zijn vastgelegd.