dief
zelfstandig naamwoord, werkwoord /dif/Betekenis
- iemand (persoon of dier) die stelen|steelt
- iemand (persoon of dier) die iets steelt
Hoe spreek je dief uit?
/dif/
Dief bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| i | riet |
| f | fiets |
zelfstandig naamwoord — masculine
- iemand die steelt
- bandiet, boef, schelm, schurk obsolete
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| diefje | verkleinwoord, enkelvoud |
| diefjes | verkleinwoord, meervoud |
| dieven | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dieven
- gebiedende wijs van dieven
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dieven
Vervoeging van dief
diefhele werkwoord
Herkomst
In de verouderde betekenis van ‘galgenbrok’ voor het eerst aangetroffen in 1240, in de bet. ‘iem. die steelt’ voor het eerst in 1271
Woordfamilie van dief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| diefjes | verkleinwoord meervoud | dief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dief zijn vastgelegd.