nominatief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌnominaˈtifBetekenis
- eerste van de 8 naamvallen van de Indo-Europese talen Deze vorm wordt meestal gebruikt voor onderwerp em naamwoordelijk deel van het gezegde
- gesteld op naam van iemand
Hoe spreek je nominatief uit?
/ˌnominaˈtif/
Nominatief bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de vierde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| n | nek |
| o | boot |
| m | maan |
| i | riet |
| a | maan |
| t | tak |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- eerste van de 8 naamvallen van de Indo-Europese talen Deze vorm wordt meestal gebruikt voor onderwerp em naamwoordelijk deel van het gezegde
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| nominatieven | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘eerste naamval’ voor het eerst aangetroffen in 1633
Woordfamilie van nominatief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| nominatiefs | woordvorm | nominatief |
| nominatiefst | woordvorm | nominatief |
| nominatiefste | woordvorm | nominatief |
| nominatieve | woordvorm | nominatief |
| nominatieven | meervoud | nominatief |
| nominatiever | woordvorm | nominatief |
| nominatievere | woordvorm | nominatief |
| nominatievers | woordvorm | nominatief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van nominatief zijn vastgelegd.