collectief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord, bijwoord ˌkɔlɛkˈtifBetekenis
- meerdere groepen die onder één noemer worden aangesproken, groep samenwerkende personen, samenwerkingsverband
- voor of als een geheel geldend
Hoe spreek je collectief uit?
/ˌkɔlɛkˈtif/
Collectief bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| l | land |
| ɛ | bed |
| t | tak |
| i | riet |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- verzamelnaam (collectivum)
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| collectiefje | verkleinwoord, enkelvoud |
| collectiefjes | verkleinwoord, meervoud |
| collectieven | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘gezamenlijk’ voor het eerst aangetroffen in 1669
Woordfamilie van collectief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| collectiefje | verkleinwoord | collectief |
| collectiefjes | verkleinwoord meervoud | collectief |
| collectiefs | woordvorm | collectief |
| collectiefst | woordvorm | collectief |
| collectiefste | woordvorm | collectief |
| collectieve | woordvorm | collectief |
| collectieven | meervoud | collectief |
| collectiever | woordvorm | collectief |
| collectievere | woordvorm | collectief |
| collectievers | woordvorm | collectief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van collectief zijn vastgelegd.