personificatie
zelfstandig naamwoord /pɛrsonifi'ka(t)si/Betekenis
- beeldspraak waarbij aan niet menselijke zaken, menselijke eigenschappen worden toegeschreven
- van een mens zeggen dat hij de vertegenwoordiger is van een abstract begrip
Hoe spreek je personificatie uit?
/pɛrsonifiˈkatsi/
Personificatie bestaat uit zes lettergrepen. De klemtoon ligt op de vijfde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| ɛ | bed |
| r | rood |
| s | sok |
| o | boot |
| n | nek |
| i | riet |
| f | fiets |
| k | kat |
| a | maan |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| personificaties | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘de voorstelling van een zaak als persoon’ voor het eerst aangetroffen in 1872
Woordfamilie van personificatie
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| personificaties | meervoud | personificatie |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van personificatie zijn vastgelegd.