diminutief
zelfstandig naamwoord ˌdiminyˈtifBetekenis
- woord met achtervoegsel om aan te geven dat het als klein of geliefd wordt gezien
Hoe spreek je diminutief uit?
/ˌdiminyˈtif/
Diminutief bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de vierde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| i | riet |
| m | maan |
| n | nek |
| y | fuut |
| t | tak |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| diminutiefje | verkleinwoord, enkelvoud |
| diminutiefjes | verkleinwoord, meervoud |
| diminutieven | meervoud |
Herkomst
van Latijn diminutivum, in de betekenis van ‘verkleinwoord’ voor het eerst aangetroffen in 1584
Woordfamilie van diminutief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| diminutiefje | verkleinwoord | diminutief |
| diminutiefjes | verkleinwoord meervoud | diminutief |
| diminutieven | meervoud | diminutief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van diminutief zijn vastgelegd.