brak
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord, werkwoord brɑkBetekenis
- een jachthond die gebruikt wordt voor de jacht op lopend wild
- met een zoutgehalte dat tussen zout en zoet in ligt
- braakliggend
- onprettig voelend, flauw, met een kater
Hoe spreek je brak uit?
/brɑk/
Brak bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| r | rood |
| ɑ | bad |
| k | kat |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| brakje | verkleinwoord, enkelvoud |
| brakjes | verkleinwoord, meervoud |
| brakken | meervoud |
Woordvorm
- enkelvoud verleden tijd van breken
Vervoeging van brak
brakhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘hondensoort’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1287
Woordfamilie van brak
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| brakje | verkleinwoord | brak |
| brakjes | verkleinwoord meervoud | brak |
| brakke | woordvorm | brak |
| brakken | meervoud | brak |
| brakker | woordvorm | brak |
| brakkere | woordvorm | brak |
| brakkers | woordvorm | brak |
| braks | woordvorm | brak |
| brakst | woordvorm | brak |
| brakste | woordvorm | brak |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van brak zijn vastgelegd.