papier
zelfstandig naamwoord /pɑ'pir/Betekenis
- een dun vezelachtig beschrijfbaar materiaal
- officieel bewijsstuk
Hoe spreek je papier uit?
/pɑˈpir/
Papier bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| ɑ | bad |
| i | riet |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| papieren | meervoud |
| papiertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| papiertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
via Middelnederlands papier van Frans papier, in de betekenis van ‘beschrijfbaar materiaal’ aangetroffen vanaf 1361
Woordfamilie van papier
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| papiertje | verkleinwoord | papier |
| papiertjes | verkleinwoord meervoud | papier |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van papier zijn vastgelegd.