briefpapier
zelfstandig naamwoord ˈbrifpɑˌpirBetekenis
- licht papier dat speciaal geschikt is voor geschreven brieven die per post verzonden moeten worden
Hoe spreek je briefpapier uit?
/ˈbrifpɑˌpir/
Briefpapier bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| r | rood |
| i | riet |
| f | fiets |
| p | pak |
| ɑ | bad |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| briefpapieren | meervoud |
| briefpapiertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| briefpapiertjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘postpapier’ voor het eerst aangetroffen in 1843
Woordfamilie van briefpapier
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| briefpapieren | meervoud | briefpapier |
| briefpapiertje | verkleinwoord | briefpapier |
| briefpapiertjes | verkleinwoord meervoud | briefpapier |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van briefpapier zijn vastgelegd.