dispositief
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌdɪspoziˈtifBetekenis
- beschikking in een vonnis
- apparaat, systeem of ander ding waarover men kan beschikken om iets te doen of te bereiken
- beschikkend
Hoe spreek je dispositief uit?
/ˌdɪspoziˈtif/
Dispositief bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de vierde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
| p | pak |
| o | boot |
| z | zon |
| i | riet |
| t | tak |
| f | fiets |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dispositieven | meervoud |
Herkomst
afgeleid van positief met het voorvoegsel dis-
Woordfamilie van dispositief
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dispositiefs | woordvorm | dispositief |
| dispositiefst | woordvorm | dispositief |
| dispositiefste | woordvorm | dispositief |
| dispositieve | woordvorm | dispositief |
| dispositieven | meervoud | dispositief |
| dispositiever | woordvorm | dispositief |
| dispositievere | woordvorm | dispositief |
| dispositievers | woordvorm | dispositief |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dispositief zijn vastgelegd.