dentaal
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord dɛnˈtalBetekenis
- medeklinker die met de tanden gevormd wordt
- met de tanden gevormd
Hoe spreek je dentaal uit?
/dɛnˈtal/
Dentaal bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɛ | bed |
| n | nek |
| t | tak |
| a | maan |
| l | land |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- medeklinker die met de tong op een bepaald punt tegen de tanden of tandkassen aan gedrukt gevormd wordt
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dentalen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘met de tanden gevormd’ voor het eerst aangetroffen in 1847
Woordfamilie van dentaal
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| dentaals | woordvorm | dentaal |
| dentaalst | woordvorm | dentaal |
| dentaalste | woordvorm | dentaal |
| dentale | woordvorm | dentaal |
| dentalen | meervoud | dentaal |
| dentaler | woordvorm | dentaal |
| dentalere | woordvorm | dentaal |
| dentalers | woordvorm | dentaal |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dentaal zijn vastgelegd.