diagonaal
bijvoeglijk naamwoord, zelfstandig naamwoord ˌdijaɣoˈnalBetekenis
- schuin lopend vanuit een hoek naar de hoek er schuin tegenover.
- een rechte lijn die twee niet-opeenvolgende hoekpunten van een veelhoek verbindt.
- een gekeperd weefsel met schuin lopende strepen.
Hoe spreek je diagonaal uit?
/ˌdijaxoˈnal/
Diagonaal bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de vierde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| i | riet |
| j | ja |
| a | maan |
| x | acht |
| o | boot |
| n | nek |
| l | land |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (bijvoeglijk naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| diagonaals | partitief, stellende trap |
| diagonaalst | onverbogen, overtreffende trap |
| diagonaalste | verbogen, overtreffende trap |
| diagonale | verbogen, stellende trap |
| diagonaler | onverbogen, vergrotende trap |
| diagonalere | verbogen, vergrotende trap |
| diagonalers | partitief, vergrotende trap |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- rechte lijn die twee niet-opeenvolgende hoekpunten van een veelhoek verbindt
Herkomst
van Frans diagonal, in de betekenis van ‘hoeklijn’ voor het eerst aangetroffen in 1773
Woordfamilie van diagonaal
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| diagonaals | partitive, positive | diagonaal |
| diagonaalst | uninflected, superlative | diagonaal |
| diagonaalste | inflected, superlative | diagonaal |
| diagonaaltje | woordvorm | diagonaal |
| diagonaaltjes | meervoud | diagonaal |
| diagonale | verbogen vorm | diagonaal |
| diagonalen | meervoud | diagonaal |
| diagonaler | vergrotende trap | diagonaal |
| diagonalere | verbogen vergrotende trap | diagonaal |
| diagonalers | partitieve vergrotende trap | diagonaal |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van diagonaal zijn vastgelegd.