meneer
zelfstandig naamwoord, werkwoord məˈnerBetekenis
- een formele manier om een man aan te spreken
- een nette man
Hoe spreek je meneer uit?
/məˈner/
Meneer bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| m | maan |
| ə | de |
| n | nek |
| e | veel |
| r | rood |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| meneertje | verkleinwoord, enkelvoud |
| meneertjes | verkleinwoord, meervoud |
| meneren | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van meneren
- gebiedende wijs van meneren
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van meneren
Vervoeging van meneer
meneerhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘aanspreektitel voor een man, aanvankelijk van hoge rang’ voor het eerst aangetroffen in 1350
Woordfamilie van meneer
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| meneertje | verkleinwoord | meneer |
| meneertjes | verkleinwoord meervoud | meneer |
| meneren | meervoud | meneer |
| gemeneerd | woordvorm | meneren |
| meneerde | woordvorm | meneren |
| meneerden | woordvorm | meneren |
| meneert | woordvorm | meneren |
| menere | woordvorm | meneren |
| menerend | woordvorm | meneren |
| menerende | woordvorm | meneren |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van meneer zijn vastgelegd.