bandiet
zelfstandig naamwoord bɑnˈditBetekenis
- een schurk of misdadiger
Hoe spreek je bandiet uit?
/bɑnˈdit/
Bandiet bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de tweede.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| ɑ | bad |
| n | nek |
| d | dak |
| i | riet |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- iemand die misdaden pleegt pejorative
- deugniet, schavuit [2], vooral gebruikt voor kinderen
- struikrover obsolete
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| bandieten | meervoud |
| bandietje | verkleinwoord, enkelvoud |
| bandietjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
Via Duits Bandit van Italiaans bandito (< Latijn bannitus). In de betekenis van ‘struikrover’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1599
Woordfamilie van bandiet
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| bandieten | meervoud | bandiet |
| bandietje | verkleinwoord | bandiet |
| bandietjes | verkleinwoord meervoud | bandiet |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van bandiet zijn vastgelegd.