kop
zelfstandig naamwoord, werkwoord kɔpBetekenis
- hoofd van een dier
- hoofd van een mens
- een groep bloemen die aan één steel zitten
- deel van een spijker, het platte ronde deel waarop men klopt met de hamer
- de voorkant of bovenkant van van iets
- voorwerp met een oor om uit te drinken
- opschrift boven een bericht
- de zijde van een geldstuk met de afbeelding van een menselijk hoofd
- bakje om te drinken
- de korte kant van een baksteen.
- schop, trap
Hoe spreek je kop uit?
/kɔp/
Kop bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| p | pak |
zelfstandig naamwoord — masculine
- lichaamsdeel van dieren dat homoloog is aan het hoofd [1] van mensen
- persoon (als pars pro toto) informal
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kopje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kopjes | verkleinwoord, meervoud |
| koppen | meervoud |
| koppie | verkleinwoord, enkelvoud |
| koppies | verkleinwoord, meervoud |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van koppen
- gebiedende wijs van koppen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van koppen
Vervoeging van kop
kophele werkwoord
Woordfamilie van kop
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kopjes | verkleinwoord meervoud | kop |
| koppies | verkleinwoord meervoud | kop |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kop zijn vastgelegd.