klei
zelfstandig naamwoord, werkwoord klɛiBetekenis
- een zeer fijne, klastisch sedimentaire grondsoort, die voor meer dan 25% bestaat uit lutum (gronddeeltjes kleiner dan 2 µm)
- een verzamelnaam voor een aantal silicaten met een gelaagde structuur
Hoe spreek je klei uit?
/klɛi/
Klei bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| l | land |
| ɛi | trein |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- een zeer fijne, klastisch sedimentaire grondsoort, die voor meer dan 25% bestaat uit lutum (gronddeeltjes kleiner dan 2 µm), die sterk plakt en hard wordt bij droogte
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kleien
- gebiedende wijs van kleien
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kleien
Vervoeging van klei
kleihele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘grondsoort’ voor het eerst aangetroffen in 1344