kin
zelfstandig naamwoord, tussenwerpsel kɪnBetekenis
- het vooruitstekende deel van de onderkaak
- (Bargoens) akkoord!, in orde!, oké!, goed!
- kim
- huis
Hoe spreek je kin uit?
/kɪn/
Kin bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɪ | pit |
| n | nek |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- vooruitstekende deel van de onderkaak
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kinnen | meervoud |
| kinnetje | verkleinwoord, enkelvoud |
| kinnetjes | verkleinwoord, meervoud |
tussenwerpsel
- akkoord!, in orde!, oké!, goed!
Verbuiging en vervoeging (tussenwerpsel)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| kin! | canonical |
Herkomst
In de betekenis van ‘deel van de onderkaak’ voor het eerst aangetroffen in 1201
Woordfamilie van kin
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| kinnen | meervoud | kin |
| kinnetje | verkleinwoord | kin |
| kinnetjes | verkleinwoord meervoud | kin |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van kin zijn vastgelegd.