dik
bijvoeglijk naamwoord, bijwoord, zelfstandig naamwoord, werkwoord dɪkBetekenis
- een naar verhouding grote dwarsdoorsnede hebbend
- de genoemde dwarsdoorsnede hebbend
- een naar verhouding grote lichaamsomvang hebbend
- ruim.
- hecht.
- nauw aaneengesloten
- weinig vloeibaar
- met een grote diepte
- op dikke wijze
- overdrachtelijk in grote mate
Hoe spreek je dik uit?
/dɪk/
Dik bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| k | kat |
Verbuiging en vervoeging (bijvoeglijk naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| dikke | verbogen, stellende trap |
| dikker | onverbogen, vergrotende trap |
| dikkere | verbogen, vergrotende trap |
| dikkers | partitief, vergrotende trap |
| diks | partitief, stellende trap |
| dikst | onverbogen, overtreffende trap |
| dikste | verbogen, overtreffende trap |
zelfstandig naamwoord — neuter
- bezinksel in een aftreksel
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dikken
- gebiedende wijs van dikken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dikken
Vervoeging van dik
dikhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘(op)gezet’ voor het eerst aangetroffen in 1089
Woordfamilie van dik
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| allerdikst | woordvorm | dik |
| allerdikste | woordvorm | dik |
| dikje | woordvorm | dik |
| dikker | vergrotende trap | dik |
| dikkere | verbogen vergrotende trap | dik |
| dikkers | partitieve vergrotende trap | dik |
| diks | partitive, positive | dik |
| dikst | uninflected, superlative | dik |
| dikste | inflected, superlative | dik |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dik zijn vastgelegd.