koptelefoon
zelfstandig naamwoord ˈkɔpteləˌfonBetekenis
- stel van twee kleine luidsprekers die men tegen of in de oren plaatst
Hoe spreek je koptelefoon uit?
/ˈkɔpteləˌfon/
Koptelefoon bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| k | kat |
| ɔ | bot |
| p | pak |
| t | tak |
| e | veel |
| l | land |
| ə | de |
| f | fiets |
| o | boot |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| koptelefoons | meervoud |
| koptelefoontje | verkleinwoord, enkelvoud |
| koptelefoontjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
samenstelling van kop en telefoon
Woordfamilie van koptelefoon
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| koptelefoons | meervoud | koptelefoon |
| koptelefoontje | verkleinwoord | koptelefoon |
| koptelefoontjes | verkleinwoord meervoud | koptelefoon |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van koptelefoon zijn vastgelegd.