dis
zelfstandig naamwoord, symbool, werkwoord /dɪs/Betekenis
- gedekte tafel
- maaltijd
- (Nederland) een d die een halve toon verhoogd is
- de grondtoon (tonica) van de “dis-mineurtoonladder”, tevens een korte aanduiding van die toonladder
- de grondtoon van het “dis-mineurakkoord”, de kleine drieklank op de eerste trap (tonica-akkoord) van de kleinetertstoonladder op die toon
- de toon ”dis”
- dis: korte aanduiding van de toonaard “dis-mineur”
- afzonderlijk, apart
- volkomen
Hoe spreek je dis uit?
/dɪs/
Dis bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɪ | pit |
| s | sok |
Klinkt hetzelfde als diss.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| disch | |
| disje | verkleinwoord, enkelvoud |
| disjes | verkleinwoord, meervoud |
| dissen | meervoud |
zelfstandig naamwoord — feminine, masculine
- een d die een halve toon verhoogd is
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| disje | verkleinwoord, enkelvoud |
| disjes | verkleinwoord, meervoud |
| dissen | meervoud |
symbool
- symbool van het “dis-mineurakkoord”
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dissen
- gebiedende wijs van dissen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van dissen
Vervoeging van dis
dishele werkwoord
Herkomst
Ontleend aan het Duitse Dis, zelf opgebouwd is uit D (de muzieknoot) en een verbastering van het Franse dièse
Woordfamilie van dis
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| disch | masculine | dis |
| disje | verkleinwoord | dis |
| disjes | verkleinwoord meervoud | dis |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dis zijn vastgelegd.
