bekken
zelfstandig naamwoord, werkwoord ˈbɛkə(n)Betekenis
- een vrij ondiepe maar brede ronde schaal
- het gebeente tussen beide heupen
- een slaginstrument bestaande uit een metalen schaalvormige voorwerp
- glooiende laagte, bodeminzinking, stroomgebied
- op een enthousiaste manier zoenen
- goed in de mond liggen
Hoe spreek je bekken uit?
/ˈbɛkən/
Bekken bestaat uit twee lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| ɛ | bed |
| k | kat |
| ə | de |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — neuter
- vrij ondiepe maar brede ronde schaal
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| bekkens | meervoud |
| bekkentje | verkleinwoord, enkelvoud |
| bekkentjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- meervoud van het zelfstandig naamwoord bek
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| bekkens | meervoud |
| bekkentje | verkleinwoord, enkelvoud |
| bekkentjes | verkleinwoord, meervoud |
Vervoeging van bekken
bekkenhele werkwoord
Herkomst
Leenwoord uit het middeleeuws Latijn, in de betekenis van ‘kom’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1240
Woordfamilie van bekken
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| bekke | woordvorm | bekken |
| bekkend | woordvorm | bekken |
| bekkende | woordvorm | bekken |
| bekkens | meervoud | bekken |
| bekkentje | verkleinwoord | bekken |
| bekkentjes | verkleinwoord meervoud | bekken |
| bekt | woordvorm | bekken |
| bekte | woordvorm | bekken |
| bekten | woordvorm | bekken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van bekken zijn vastgelegd.