uitroepteken
zelfstandig naamwoord ˈœytrupˌtekə(n)Betekenis
- een leesteken dat uitdrukt dat de zin een uitroep, bevel of uitdrukking van verbazing is.
Hoe spreek je uitroepteken uit?
/ˈœytrupˌtekən/
Uitroepteken bestaat uit vier lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| œy | huis |
| t | tak |
| r | rood |
| u | boek |
| p | pak |
| e | veel |
| k | kat |
| ə | de |
| n | nek |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
zelfstandig naamwoord — neuter
- !, een leesteken dat uitdrukt dat de zin een uitroep, bevel of uitdrukking van verbazing is.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| uitroeptekens | meervoud |
| uitroeptekentje | verkleinwoord, enkelvoud |
| uitroeptekentjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
samenstelling van uitroep en teken
Woordfamilie van uitroepteken
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| uitroeptekens | meervoud | uitroepteken |
| uitroeptekentje | verkleinwoord | uitroepteken |
| uitroeptekentjes | verkleinwoord meervoud | uitroepteken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van uitroepteken zijn vastgelegd.