solitair
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord ˌsoliˈtɛːrBetekenis
- eenling
- (biologie) alleen levend dier van een diersoort die in principe in kolonies leven
- alleen levend
Hoe spreek je solitair uit?
/ˌsoliˈtɛr/
Solitair bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de derde.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| s | sok |
| o | boot |
| l | land |
| i | riet |
| t | tak |
| ɛ | bed |
| r | rood |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
zelfstandig naamwoord — masculine
- alleen levend dier van een diersoort die in principe in kolonies leven
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| solitairen | meervoud |
Herkomst
Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘eenzaam’ voor het eerst aangetroffen in 1650
Woordfamilie van solitair
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| solitairder | woordvorm | solitair |
| solitairdere | woordvorm | solitair |
| solitairders | woordvorm | solitair |
| solitaire | woordvorm | solitair |
| solitairen | meervoud | solitair |
| solitairs | woordvorm | solitair |
| solitairst | woordvorm | solitair |
| solitairste | woordvorm | solitair |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van solitair zijn vastgelegd.