ban

Betekenis

1. het rechtsgebied van een bepaalde stad
2. in de ~ doen uitsluiten van de kerkgemeenschap
3. in de ban zijn van: het dwangmatig door iets of iemand gebonden zijn
4. een titel voor een landvoogd
5. oproep
6. bot
7. uitbannen, verbannen, bannen
8. hek
9. welk?
10. modder, klei
11. believen, plezier doen

zelfstandig naamwoord — masculine

1. straf in de vorm van een verbod om in een bepaald gebied te zijn
2. uitsluiting uit de kerkgemeenschap
3. rechtsgebied van een bepaalde stad historical
4. officiële afkondiging
5. magisch lijkende invloed
6. titel voor landvoogden in Zuidoost-Europa historical

Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)

Woordvorm

• eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van bannen
• gebiedende wijs van bannen
• tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van bannen

Vervoeging van ban

banhele werkwoord

Herkomst

erfwoord via Middelnederlands ban van Oudnederlands ban, naamwoord van handeling bannen ww , in de betekenis van ‘afkondiging, uitsluiting’ aangetroffen vanaf 995 **[6] van Duits Bann, in de betekenis van ‘betovering’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1898 **[7] via Kroatisch ban van Perzisch بان (bān) "prins, heer, gouverneur"

Afleidingen en samenstellingen

• banbliksem
• bandijk
• banneling
• banpaal
• banvloek

Verwante woorden

• anathema
• banvloek