plaatsbewijs
zelfstandig naamwoord ˈplatsbəˌwɛisBetekenis
- Een bewijs vroeger meestal een kaartje vaak ook een ov-chipkaart dat men recht heeft op een (zit)plaats.
Hoe spreek je plaatsbewijs uit?
/ˈplatsbəˌwɛis/
Plaatsbewijs bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| l | land |
| a | maan |
| t | tak |
| s | sok |
| b | bak |
| ə | de |
| w | quiz |
| ɛi | trein |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| plaatsbewijsje | verkleinwoord, enkelvoud |
| plaatsbewijsjes | verkleinwoord, meervoud |
| plaatsbewijzen | meervoud |
Herkomst
samenstelling van plaats en bewijs
Woordfamilie van plaatsbewijs
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| plaatsbewijsje | verkleinwoord | plaatsbewijs |
| plaatsbewijsjes | verkleinwoord meervoud | plaatsbewijs |
| plaatsbewijzen | meervoud | plaatsbewijs |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van plaatsbewijs zijn vastgelegd.