horizont
zelfstandig naamwoord ˈhoriˌzɔntBetekenis
- de lijn waarboven, bij vrij uitzicht zoals op zee, de hemellichamen zichtbaar zijn
- horizon,
Hoe spreek je horizont uit?
/ˈhoriˌzɔnt/
Horizont bestaat uit drie lettergrepen. De klemtoon ligt op de eerste.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| h | hoed |
| o | boot |
| r | rood |
| i | riet |
| z | zon |
| ɔ | bot |
| n | nek |
| t | tak |
| ˈ | de klemtoon ligt op de lettergreep die hierna begint |
| ˌ | een lichtere nadruk, zwakker dan de hoofdklemtoon |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| horizonten | meervoud |
| ook gespeld: horizon |
Herkomst
Afkomstig van de Oudfranse woorden orizonte en orizon.
Woordfamilie van horizont
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| horizonten | meervoud | horizont |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van horizont zijn vastgelegd.