dof
bijvoeglijk naamwoord, zelfstandig naamwoord, werkwoord dɔfBetekenis
- zonder weerschijn, zonder glans (van oppervlakten)
- niet helder en met weinig hoge tonen (van geluiden), maar wel luid
- lusteloos, futloos, mat, duf
- slag, stoot
Hoe spreek je dof uit?
/dɔf/
Dof bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| d | dak |
| ɔ | bot |
| f | fiets |
Verbuiging en vervoeging (bijvoeglijk naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| doffe | verbogen, stellende trap |
| doffer | onverbogen, vergrotende trap |
| doffere | verbogen, vergrotende trap |
| doffers | partitief, vergrotende trap |
| dofs | partitief, stellende trap |
| dofst | onverbogen, overtreffende trap |
| dofste | verbogen, overtreffende trap |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van doffen
- gebiedende wijs van doffen
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van doffen
Vervoeging van dof
dofhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘mat, gedempt’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1608
Woordfamilie van dof
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| doffere | verbogen vergrotende trap | dof |
| dofje | woordvorm | dof |
| dofjes | meervoud | dof |
| dofs | partitive, positive | dof |
| dofst | uninflected, superlative | dof |
| dofste | inflected, superlative | dof |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van dof zijn vastgelegd.