juk
zelfstandig naamwoord, werkwoord jʏkBetekenis
- houten pasvorm die op de schouders gedragen wordt en twee te dragen gewichten (emmers, manden) verbindt
- wat iemand wordt opgelegd als last
- draag- of verbindingsconstructie
Hoe spreek je juk uit?
/jʏk/
Juk bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| j | ja |
| ʏ | put |
| k | kat |
Klinkt hetzelfde als yuc, yuk.
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| jukje | verkleinwoord, enkelvoud |
| jukjes | verkleinwoord, meervoud |
| jukken | meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van jukken
- gebiedende wijs van jukken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van jukken
Vervoeging van juk
jukhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘trektuig voor dieren’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1240
Woordfamilie van juk
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| jukje | verkleinwoord | juk |
| jukjes | verkleinwoord meervoud | juk |
| jukken | meervoud | juk |
| gejukt | woordvorm | jukken |
| jukke | woordvorm | jukken |
| jukkend | woordvorm | jukken |
| jukkende | woordvorm | jukken |
| jukt | woordvorm | jukken |
| jukte | woordvorm | jukken |
| jukten | woordvorm | jukken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van juk zijn vastgelegd.