pink
zelfstandig naamwoord, werkwoord pɪŋkBetekenis
- de vijfde, kleinste en buitenste vinger
- éénjarig kalf dat nog alle melktanden heeft
- type vissersvaartuig
- roze
- kleinste vinger
- deel van een handschoen waar de pink in past
- paling van middelmatige omvang
- klein langwerpig gebakje
- tipelhoutsje, klein stukje hout dat bij het tiepelen wordt weggeslagen
- pink
Hoe spreek je pink uit?
/pɪŋk/
Pink bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| p | pak |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| k | kat |
zelfstandig naamwoord — masculine
- kort moment, ogenblik, oogwenk
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| pinken | meervoud |
| pinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| pinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van pinken
- gebiedende wijs van pinken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van pinken
Vervoeging van pink
pinkhele werkwoord
Herkomst
herkomst onzeker, in de betekenis van ‘vaartuig’ voor het eerst aangetroffen in 1477
Woordfamilie van pink
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| pinkje | verkleinwoord | pink |
| pinkjes | verkleinwoord meervoud | pink |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van pink zijn vastgelegd.