brink
zelfstandig naamwoord brɪŋkBetekenis
- gemeenschappelijk grasland in het midden van een dorp
- rand 1
Hoe spreek je brink uit?
/brɪŋk/
Brink bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| b | bak |
| r | rood |
| ɪ | pit |
| ŋ | ding |
| k | kat |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| brinken | meervoud |
| brinkje | verkleinwoord, enkelvoud |
| brinkjes | verkleinwoord, meervoud |
Herkomst
In de betekenis van ‘erf, plein’ voor het eerst aangetroffen in 1152
Woordfamilie van brink
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| brinken | meervoud | brink |
| brinkje | verkleinwoord | brink |
| brinkjes | verkleinwoord meervoud | brink |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van brink zijn vastgelegd.