rank
zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord, werkwoord rɑŋkBetekenis
- een gespecialiseerde stengel, blad of bladsteel voor ondersteuning en hechting
- slank, tenger, fijngebouwd
- rang
- rang; een plaats binnen een bepaalde hiërarchie
Hoe spreek je rank uit?
/rɑŋk/
Rank bestaat uit één lettergreep.
| Teken | Klinkt als in |
|---|---|
| r | rood |
| ɑ | bad |
| ŋ | ding |
| k | kat |
Verbuiging en vervoeging (zelfstandig naamwoord)
| Vorm | Grammaticale informatie |
|---|---|
| ranken | meervoud |
| rankje | verkleinwoord, enkelvoud |
| rankjes | verkleinwoord, meervoud |
Woordvorm
- eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van ranken
- gebiedende wijs van ranken
- tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van ranken
Vervoeging van rank
rankhele werkwoord
Herkomst
In de betekenis van ‘stengel van klimplant’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1285
Woordfamilie van rank
| Woordvorm | Relatie | Afgeleid van |
|---|---|---|
| ranken | meervoud | rank |
| ranker | woordvorm | rank |
| rankere | woordvorm | rank |
| rankers | woordvorm | rank |
| rankje | verkleinwoord | rank |
| rankjes | verkleinwoord meervoud | rank |
| ranks | woordvorm | rank |
| rankst | woordvorm | rank |
| rankste | woordvorm | rank |
| gerankt | woordvorm | ranken |
| gerankte | woordvorm | ranken |
| rankend | woordvorm | ranken |
| rankende | woordvorm | ranken |
| rankt | woordvorm | ranken |
| rankte | woordvorm | ranken |
| rankten | woordvorm | ranken |
Deze woordfamilie bestaat uitsluitend uit vormen die expliciet als vorm van rank zijn vastgelegd.